Η μέρα που φώτισε το σκοτάδι. Στη φετινή μας γιορτή για το Πολυτεχνείο, ένα χάρτινο φεγγαράκι και ένας τοίχος γεμάτος λέξεις έγιναν το σκηνικό ενός μικρού ταξιδιού μνήμης και συγκίνησης. Μαθητές και εκπαιδευτικοί ένωσαν φωνές και εικόνες για να αφηγηθούν μια ιστορία φωτός μέσα από τις πιο δύσκολες σελίδες της Ιστορίας μας. Ο τοίχος με τις λέξεις ? «μίσος», «φόβος», «αδικία», «σιωπή», «μοναξιά», «πόνος» ? στάθηκε σαν υπενθύμιση του σκοταδιού εκείνων των χρόνων. Και το χάρτινο φεγγαράκι, απλό αλλά λαμπερό, μας θύμισε πως το φως του παραμένει εκεί? σταθερό, επίμονο, πρόθυμο να μας δείξει τον δρόμο ? όπως τότε, στο Πολυτεχνείο, όταν το φως της ελευθερίας νίκησε τον φόβο! Τη δημιουργική επιμέλεια της γιορτής είχαν οι εκπαιδευτικοί Γιαννουσά Σταυρούλα, Λάσκος Σταμάτης, Κουκή Μαριάνθη, Σωτηριάδης Σάββας, Ευαγγέλου Σταυρούλα και Καρβελά Βιβή.

Η Κανελλή Μαρία και η Ζωβοΐλη Ρίτα όχι μόνο επιμελήθηκαν τα τραγούδια, αλλά δημιούργησαν και προετοίμασαν τη χορωδία των μαθητών που τα ερμήνευσε. Τον ήχο επιμελήθηκε ο Μπάμπης Σμυρλής, ενώ ο Αντώνης Εληάς αποτύπωσε τις στιγμές της γιορτής μέσα από τον φακό, στη φωτογράφηση και τη βιντεοσκόπηση. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στις Μακρόγλου Έφη και Δροσίτη Ευμορφία για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Μέσα από πρόβες, συνεργασία και αληθινή συμμετοχή, η γιορτή μας απέδειξε πως, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες ιστορίες, το φως μπορεί πάντα να νικήσει το σκοτάδι! Αν δεν βγούμε στις ακρογιαλιές να ζωντανέψουμε το φεγγάρι, θα μείνει για πάντα χάρτινο. Μα αν πιστέψουμε, αν αγαπήσουμε, τότε το φως θα ?ρθει ξανά!